ΕΕΕ και προβλήματα

ΠΡΟΣ: Υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων, κ. Ζέτα Αιμιλιανίδου
ΑΠΟ: Παγκύπριο Σύνδεσμο Σπάνιων Γενετικών Παθήσεων «Μοναδικά Χαμόγελα»

 

ΘΕΜΑ: Προβλήματα εφαρμογής νομοθεσίας για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα και Τερματισμός Λήψης Δημόσιου Βοηθήματος
ΚΟΙΝ: Πρώτη Κυρία της Δημοκρατίας, Κοινοβουλευτική Επιτροπή Εργασίας

 

22 Ιουνίου, 2015

 

Έντιμη κυρία Υπουργέ,

 

Τον τελευταίο μήνα (Ιούνιος 2015) τερματίστηκε η παροχή του δημόσιου βοηθήματος από την Κυπριακή Δημοκρατία, σε εκατοντάδες συνανθρώπους μας. Σε άλλους δικαίως, σε άλλους αδίκως. Ο τερματισμός έγινε στη βάση Διατάξεων και Προνοιών του Νόμου περί Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος του 2014-15.

 

Η παρούσα επιστολή υπογραμμίζει κάποιες παραμέτρους και εισηγήσεις, που αφορούν στους ανθρώπους με αναπηρίες (Λήπτες Δημοσίου Βοηθήματος) και οι οποίες δε λήφθηκαν υπόψη κατά τη συζήτηση και ψήφιση πιο πάνω νόμου.

 

Οι καθημερινές ανάγκες ενός ανθρώπου με αναπηρία (είτε σωματική, είτε ψυχοκινητική) είναι πολλές, ποικίλες, μεγάλες σοβαρές και διαρκείς και σίγουρα δεν μπορούν να κοστολογηθούν εφ όρου ζωής με το ελάχιστο ποσό των 5000 ευρώ το οποίο τέθηκε ως όριο καταθέσεων. Ενδεικτικά και αναλόγως της κάθε περίπτωσης, αναφέρονται: η 24ωρη φροντίδα και επιτήρηση, προβλήματα υγείας, βοήθεια για τις πιο απλές ανάγκες όπως, χρήση τουαλέτας, ατομική υγιεινή, λήψη τροφής και γενικά, θέματα αυτοεξυπηρέτησης – αυτομέριμνας, καθώς επίσης, φυσιοθεραπείες και ειδικά μαθήματα (λογοθεραπείας, εργοθεραπείας, κολύμβησης, ειδικής εκπαίδευσης και πολλές άλλες), αν πρόκειται για παιδιά. Για την κάλυψη αυτών αναγκών χρειάζονται αρκετά χρήματα.

 

Ως Σύνδεσμος θεωρούμε ότι ο συγκεκριμένος νόμος έχει σοβαρές ελλείψεις και παραλείψεις και ως εκ τούτου, δημιουργεί κοινωνικές αδικίες εις βάρος της πιο ευάλωτης ομάδας πολιτών της κοινωνίας μας.

 

Για το λόγο αυτό καταθέτουμε τις δικές μας εισηγήσεις:

 

1) Όλοι οι άνθρωποι που έχουν αναπηρία ή αναπηρίες και έχουν τα απαραίτητα προς τούτο πιστοποιητικά – δικαιολογητικά, να εξαιρεθούν από τέτοιου είδους πρόνοιες και να λαμβάνουν το δημόσιο βοήθημα, χωρίς κανένα άλλο όρο και καμιά άλλη προϋπόθεση. Η πιστοποιημένη αναπηρία να είναι αρκετή για το δημόσιο βοήθημα.

 

2) Ο παραπάνω νόμος, ορίζει το ποσό των 5000 ευρώ, ως το μέγιστο ποσό καταθέσεων για κάθε λήπτη Δημόσιου Βοηθήματος. Αν παρατηρηθεί η όποια υπέρβαση του ποσού αυτού, τότε ο συγκεκριμένος λήπτης (σύμφωνα με τον παραπάνω νόμο) θεωρείται πλούσιος και επομένως, τερματίζεται το δημόσιο βοήθημα που λαμβάνει. Μαζί με το επίδομα, είναι αυτονόητο ότι τερματίζονται επίσης κι όλες οι θεραπείες και η κάλυψη των αναγκών του λήπτη.

Οι 5000, οι 7000, οι 10000 χιλιάδες στο όνομα ενός ανήλικου δικαιούχου δηλώνουν ότι: α) οι γονείς δεν μπορούν να τα χρησιμοποιήσουν μέχρι την ενηλικίωση του παιδιού, β) δεν είναι σημαντικές αποταμιεύσεις, γ) αν χρησιμοποιηθούν για θεραπείες κλπ, θα αντέξουν μόνο για μερικούς μήνες, δ) αυτοί οι γονείς σκέφτηκαν με σωφροσύνη και έβαλαν αυτά τα λεφτά στο όνομα του παιδιού τους για μια σοβαρή ανάγκη (πχ μια ασθένεια), ε) αυτοί οι γονείς δεν είναι πονηροί και υστερόβουλοι και γι αυτό έβαλαν αυτά τα λεφτά, να φαίνονται. Συνεπώς οι καταθέσεις αυτές στο όνομα ανήλικων παιδιών, αφού δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν, θα πρέπει να εξαιρούνται από τις πρόνοιες του νόμου. Αν υπάρχει σοβαρός λόγος (πχ μεγάλες καταθέσεις, περιουσία, αμφισβητούμενη αναπηρία κλπ), τότε, η περίπτωση ενός λήπτη να εξετάζεται ξεχωριστά και να τελεί υπό τη διακριτική ευχέρεια και την κρίση των αρμοδίων λειτουργών ή και του εκάστοτε αρμόδιου υπουργού.

 

3) Οι αξιολογήσεις και οι επαναξιολογήσεις και οι γνωματεύσεις να γίνονται από πολυθεματική επιτροπή ειδικών επιστημόνων, η οποία θα συστήνεται σύμφωνα με τις ΑΝΑΓΚΕΣ – ΙΔΙΑΙΤΕΡΟΤΗΤΕΣ της κάθε περίπτωσης ξεχωριστά ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΩΡΑ. Για παράδειγμα, ένα παιδί με ψυχοκινητική καθυστέρηση, είναι αναγκαίο να αξιολογηθεί από επιτροπή που θα στελεχώνεται από ιατρό γενετιστή, παιδονευρολόγο, ειδικό παιδίατρο, και παιδοψυχίατρο ή παιδοψυχολόγο – ψυχομέτρη, ή με κάποιο συνδυασμό αυτών των ειδικοτήτων, προκειμένου να αποφασιστεί η αναπηρία, το είδος της αναπηρίας, η σοβαρότητα και η όποια άλλη παράμετρος. Επίσης, στην περίπτωση ενός παραπληγικού ενήλικα, προφανώς, η επιτροπή αξιολόγησης θα έχει άλλη σύνθεση (ορθοπεδικός, νευρολόγος κλπ).

 

Ο Σύνδεσμός μας έγινε δέκτης καταγγελίας – παραπόνου, όπου, σύμφωνα με τον πατέρα ένα παιδί διαγνωσμένο με Σύνδρομο Down αξιολογήθηκε από τριμελή επιτροπή απαρτιζόμενη από δυο παιδίατρους και ένα ψυχίατρο η οποία αποφάνθηκε ότι δε δικαιούται Δημόσιο βοήθημα. Τονίζεται ότι, η επιτροπή προέβη σε αυτή την απόφαση, όπως μας αναφέρθηκε, εφαρμόζοντας μόνο τη μέθοδο της κλινικής παρατήρησης και χωρίς τη χρησιμοποίηση κάποιου σταθμισμένου ψυχομετρικού διαγνωστικού εργαλείου για το νοητικό πηλίκο του παιδιού κατάλληλου για την ηλικία του.

 

4) Αν επιθυμεί το κράτος να διασφαλίσει ότι, όλοι οι λήπτες είναι πραγματικά αναξιοπαθούντες και όχι «μαϊμούδες ανάπηροι», τότε, ας εφαρμοστεί το επιτυχημένο μοντέλο άλλων ευρωπαϊκών χωρών, σύμφωνα με το οποίο, παρέχονται δωρεάν οι αναγκαίες υπηρεσίες και θεραπείες στους πραγματικούς δικαιούχους.

 

5) Με τον υπάρχοντα νόμο, ελλοχεύει σοβαρός κίνδυνος, όλοι οι λήπτες (δικαιούχοι και μη δικαιούχοι) να κρύβουν τα χρήματα και τις περιουσίες τους, μόνο και μόνο για να παραμένουν λήπτες.

 

Συμπερασματικά, διαπιστώνουμε ότι είναι αδήριτη η ανάγκη να τροποποιηθεί αυτός ο νόμος προκειμένου να αμβλυνθούν και να λυθούν εφ’ άπαξ, τέτοιου είδους προβλήματα και αδικίες.

 

Τα παιδιά και οι ενήλικοι με Σπάνιες Παθήσεις και γενικότερα, με Ειδικές Ανάγκες, είναι άγγελοι με Μοναδικά Χαμόγελα. Όμως, δεν μπορούν να πετάξουν ψηλά εξαιτίας της ιδιαιτερότητάς τους. Σκοπός του κάθε σύγχρονου και πολιτισμένου κράτους, είναι να βοηθήσει αυτούς τους αγγέλους να πετάξουν όσο πιο ψηλά μπορούν, τον καθένα με τη δική του διαφορετικότητα και μοναδικότητα.

 

Με εκτίμηση,
Η Πρόεδρος

Κάτια Κυριάκου

Ο Γραμματέας
Βασίλης Παπασταύρου